zor

senelerce psikolojik olarak sarsılmaz olduğumu düşünüp bununla övündüm, gurur duydum. bu düşünce artık benim için kanunlaşmıştı, sarsılmazlığım sarsılmaz bi temele oturmuştu.

meğer öyle değilmiş. son 1 senedir yaşadığım her şey beni baştan aşağı sarstı. her şey. yanımda olan insanların tavsiyeleri artık ruhumda zerre kıvılcım uyandırmıyor ve bu tarz bi durumda bel bağlamam gereken 'aile' kavramına sahip değilim.

ne yapacağımı bilmiyorum, kafam karışık ve ben kafamın karışmasından nefret ederim.

bu bir yardım çağrısı olabilir, ruh halime bağlı. genel olarak yardım istemekten hoşlanmam, minnettar olmaktan hoşlanmam, zayıf olmaktan hiç hoşlanmam. ama elimde değil.

dünyada sana sırtını dayayan, "o yıkılmaz ya" diyen insanların olması çok kötü bir şey. her insan yıkılır. ben yıkıldım. peki yıkılan bir binayı nasıl tekrar yaparsın? temelini bile yok etmen lazım, çok zor.

çok zor.