geçen gün yine sinirliyim, kendi kendime özlü sözler bulmaya çabalıyorum. -sinirliyken hep yaptığım şeydir rofl- en sonunda hoşuma giden bi tane buldum :
"Dostlarının az da olsa desteği,umutsuz adama dünyayı sikip atacak gücü verebilir."
ee ben dünyayı sikmek istemiyordum, ben sadece azcık mutlu olmak istiyordum. şimdi mantıklı düşününce zorluk olarak dünyayı sikip atmak>azcık mutlu olmak olduğu için bana gereken destek miktarı -hemen umutsuz,gizemli adam moduna da girdim kızlar ;))- fazlasıyla minimum. bu destek miktarını somutlaştırmam gerekirse şöyle bir şeyler olabilir galiba : "valla bence olur" veya "kanka sen yaparsın ya" veya "dene bence ne kaybedersin ki" veya "belan sikilecek bunu hepimiz biliyoruz ama yine de azcık mutlu olcaksan yap gitsin" vs. vs.
ama bana gelen 'destek', "olmaz o iş ya" veya "ya git bi de senle uğraşmayalım" veya "boşver başka şeyler(???) bulursun" tarzında cümlelerden oluşunca ; ani parlayan karakterim, mümkün olan en dibe vurmuş mental ve duygusal kafa yapımla birleşerek bunları söyleyen kişilere kıraathanede ağza alınmayacak küfürler ettiriyor.
neyse ki sesli bir şekilde küfür etmeyi seven bir insan değilim :) o yüzden yine içime attım. kimse benim yüzümden kırılmasın, üzülmesin değil mi yani :)))
değil amına koyim değil. çok bir şey istemiyorum. son 1 senedir neler yaşadığımı bilen bir insan evladının gelip bana "ya o iş olmaz cnm" diyebilmesini aklım almıyor. olmazsa olmaz aq kader kısmet der geçerim. "ama senin iyiliğin için..." yo yo ben kendi iyiliğim için ne gerektiğine fazlasıyla hakimim, lazım olan şey ,ağır depresyonda olduğum için harekete geçen gücü bulamamamdan dolayı, azcık bi ittirme kuvveti azcık bi destek azcık bi "YAPARSIN SEN YA ÇOK DA GÜZEL OLUR" cümlesi.
kendi iyiliğim bana kalsın, mental durumumdan başka şu andakinden daha fena olacağı yok hiçbir şeyin. eğer zor durumdaki bir dostunuza destek olamayacaksanız en azından kötü yorumlarınızı içinizde tutun da bi stabilite sağlayalım kendi boş beleş hayallerimizle.
ha, farkındayım ki o yapacağım iş her neyse beni sonsuza kadar mutlu etmeyecek. 1-2 ay çok şanslıysam yarım sene. ama buna bile ihtiyacım var...
bu da kendimi -görece- geri çektiğim son olaydır. sizlerin dobra sandığı adam aslında söylemesi gereken şeylerin %70'ini konuşmuyordu. bak şimdi bu yazıyı yollasam mı silsem mi diye de düşünüyorum 15 dk'dır. ona göre yani. ayıq olun artık.
hadi sağlıcakla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder